Πόσο θα’ θελα να αυξήσω της δόση της αντοχής μου,
κάθε φορά που κατεβαίνω τα σκαλιά της μνήμης μου.
Κελάρι υγρό μα πάντα δροσερό…
Μα η θύμηση κάθε φορά γλυκόπικρο κρασί στα χείλη μου,
Σαν βάλσαμο δίψας, ξεδίψασμα ζωής και κορεσμού χαράς.
Να κρατηθεί αιώνια η στιγμή…
Μα πάνω απ’ όλα η ανάμνηση ζωντανή !
(Θ)
10 του Απρίλη, κάποιας χρονιάς…
#Εύχομαι... για...(Χρόνια Πολλά!)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου