- Πότε θα χιονίσει ρε μάνα; Ρωτούσα από μικρή κάθε
φορά.
- Τι το θες
το χιόνι, ατσαλιά και προβλήματα φέρνει, απαντούσε σκυθρωπή η μάνα μου.
-
Εντάξει το ξέρω, μα μου αρέσει…
-
Τι σ’ αρέσει; Να χιονίσει, να παγώσουν τα νερά,
να πέσει καμιά στέγη, να δεις σ’ αρέσει!
- Εγώ σε ρωτάω αν θα χιονίσει, όχι αυτά που μου
απαντάς εσύ. Άρχισα να θυμώνω που μου χαλούσε το όνειρο.
- Δε χιονίζει
σήμερα, μην περιμένεις… η απάντηση της μάνας , κοφτή και η κρυφή της προσδοκία,
φανερή.
-
Θα δεις ,σήμερα θα ρίξει χιόνι, επέμενα
πεισματικά εγώ…
Μα το χιόνι
..δεν ερχόταν…
-
Εσύ φταις … της απαντούσα θυμωμένα με κολλημένα τα μούτρα μου στο παράθυρο.
- Εγώ τι φταίω, θεός είμαι; Και χαμογελούσε πονηρά
λες και ήξερε πως ήταν!
Αυτός ο
διάλογος γινόταν πάντα τις κρύες μέρες του Χειμώνα.. και ειδικά τις γιορτινές
γινόταν πιο έντονος, με την ίδια σειρά και το ίδιο αποτέλεσμα.
Εγώ θυμωμένη
και ανικανοποίητη… η μάνα μου χαμογελαστή και ικανοποιημένη…
Με τον καιρό
καταλάβαινα πως το χιόνι που έπεφτε στο χωριό μου και στο σπιτικό μου, σήμαινε
πολλά προβλήματα στην οικογένεια και
ειδικά στη μάνα μου. Νερά παγωμένα, χέρια κρύσταλλα(η βρύση μας στα αρχικά μου
χρόνια, τα παιδικά, ήταν εκτός σπιτιού) σόμπα πετρελαίου που ζέσταινε μόνο το
χώρο του ενός δωματίου μας. Κουζίνα, καθιστικό και πολλές φορές και μπάνιο ένα δωμάτιο, το ίδιο. Το σαλόνι
κλειστό και άθερμο, οι κρεβατοκάμαρες κρύες και άσομπες.
Δύσκολες συνθήκες
στα παιδικά μου χρόνια, ειδικά το χειμώνα, μα μπροστά στην ομορφιά του
χιονισμένου τοπίου φάνταζαν μέσα μου μικρά εμπόδια.
Να χιόνιζε λίγο…
έτσι για το καλό, χαρά να πάρω , να ακούσω τη βουβή και σιωπηλή ησυχία του
χιονιού, να περπατήσω κάτω απ’ τις νιφάδες, να γευτώ την ομορφιά τους να
αισθανθώ την αλλαγή της άσπρης μέρας… Κι
ύστερα ας έλιωνε… δεν ζητούσα δα και πολλά!
- Και τι είσαι εσύ που θα πεις πότε θα χιονίσει
και πόσο θα ρίξει, άκουγα την μάνα μου να απαντά στις σκέψεις μου... θεός;
-
Όχι παιδί είμαι, απαντούσα και ξανακολλούσα τη
μούρη μου στο παράθυρο, περιμένοντας….
Και περιμένοντας
,βαριόμουνα και παρατούσα το παραθυρητήριό μου, ματαιωμένη !
Έτσι περνούσαν οι
μέρες μας και οι χριστουγεννιάτικες διακοπές έφταναν στο τέλος και ούτε χιόνι ούτε ζημιά,
ούτε χαρά !
Σίγουρα η μάνα
μου έφταιγε που δε χιόνιζε το είχα πια εμπεδώσει και της έστελνα θυμωμένα
βλέμματα…
Κάθε φορά όμως, μές
στον ύπνο μου, το θυμάμαι πάντα , κάτι
με ξυπνούσε, κάτι με σκουντούσε και μου
χαλούσε το όνειρο.
- Θέμη, σήκω… σήκω να δεις… χιονίζει!
-
Τι;;; Αλήθεια ;;;
Πεταγόμουν απ’
το κρεβάτι και κολλούσα το βλέμμα μου στο παράθυρο. Τίποτα σκοτάδι…
- Τι λε ρε μάνα , ψέματα μου λες…
- Όχι έλα να δεις χιονίζει, το ‘στρωσε κιόλας …
Και με πήγε στο σαλόνι, το κρύο και άθερμο, από
την μπαλκονόπορτα έβλεπες
στο δρόμο. Κάτω από το φως της ΔΕΗ τον
στύλο, στην θαμπή λάμπα ,φωτίζονταν τα πάντα. Οι νιφάδες έριχναν τρελό χορό,
πυκνές και κρύες, λαμπερές , γιορτινές κι ασπροφορούσες !
Θυμάμαι άνοιγα
την πόρτα κι έβγαινα στο μπαλκόνι να γευτώ την ομορφιά τους, να αισθανθώ τη
θέρμη τους, να ακούσω τη σιωπή τους.
Κρύο μέσα …κρύο
κι έξω… και μια θερμή ανάσα γέλιου κι ευχαρίστησης…
Μα η ομορφιά της
χιονισμένης νύχτας με πονούσε και με ζέσταινε
.
Χιόνισε ….. χιόνισε… ναι ..χιόνισε!!! Κι εγώ γελούσα και χόρευα στο μικρό μου μπαλκόνι
και αισθανόμουν θεός!
Μα πως σε πονάει
η ομορφιά ,γι' αυτό αξίζει, σκέφτηκα…
- Έλα μέσα, θα κρυώσεις! Αύριο ντυμένη καλά, θα το
χαρείς… άκουγα την μάνα μου να λέει και το χαμόγελό της να λάμπει στο σκοτάδι…
Δεν το περίμενα….!
Το χιόνι ήρθε και με έπιασε στον ύπνο… Δεν με βρήκε
στο παράθυρο κολλημένη… ήρθε όταν δεν το περίμενα…
Η μάνα μου χαμογελούσε… χαιρόταν κι αυτή … μαζί μου!
Δεν
το περίμενα… Όπως και τα "σ' αγαπώ της " (άλλη ιστορία κι αυτή)
Τελικά όλα τα ωραία έρχονται όταν δεν τα περιμένεις… από
εκείνη την στιγμή το ήξερα, το ζούσα.
Αργότερα κατάλαβα πως όλα έρχονται στην ώρα τους , όλα,
ακόμη και τα άσχημα!
Από τότε και ως σήμερα, κάθε φορά η μνήμη με θυμάται….
-
Πότε θα χιονίσει;
Αναρωτιέμαι.. και σήμερα, κολλημένη ακόμη στο τζάμι μιας άλλης
μπαλκονόπορτας…
Κι ο ύπνος δεν έρχεται…
Πέμπτη 3/1/2019
<3 για την Καλή μΑς Χρονιά.....!!!!!!!!!!!! <3
(ThemiKara)