Κυριακή 23 Δεκεμβρίου 2018

ΓιορτάΖουμε...Αφού!


Οι Άνθρωποί μας είναι οι γιορτές μας…
Ένα γραμμένο σύνθημα που μόλις το είδα ,χρόνια πριν, ξεκαΘάρισε μέσα μου το νόημα των κάθε γιορτών!
Οι Άνθρωποί μας είναι οι γιορτές μας μα και οι κάθε μέρες μας να είναι γιορτινές, αφού πάντα ήθελα τους ανθρώπους (μας) κοντά μου ! Να κρατήσω τη γιορτή… να διαρκέσει η στιγμή, αιώνια παγωμένη! Η ευχή μου κι η επιθυμία μου…
Στο πέρασμα του χρόνου μας χάθηκαν πρόσωπα αγαπημένα, πρόσωπα αναντικατάστατα, παρουσίες σημαντικές… Πώς να γιορτάσω τώρα ; Με τι να γεμίσω το κενό των ανθρώπων που (μου) λείπουν…
Φτάνει η σκέψη, η θύμηση, η μνήμη να καλύψει απουσίες κι απώλειες;
Φτάνει και παραφτάνει…. Μου απαντά η μικρή φωτίτσα μέσα μου!
Τα ανεκπλήρωτα κενά φουσκο Γέμισαν τη στιγμή της αναΡώτησης : Αγάπη το λένε….


#LoveActually...

 <3 <3 <3

(ThemiKara)

Καλές Γιορτινές Μέρες Αγαπημένοι μου !!!!!!!!!



Δευτέρα 26 Νοεμβρίου 2018

Σςςς...όπως λέμε...ΣτΕλλααααα!


Διώχνω τις σκέψεις μακριά από το μηχανισμό της  γλώσσας…. 
Δε θέλω να σκεφτώ.. να μιλήσω … να αισθανθώ…
Μηχανικές κινήσεις, αμήχανες σκέψεις, άβουλες κινήσεις !
"Να δεις τον πόνο κατάματα ," ακούω μια μικρή φωνή μέσα μου. "Μόνο έτσι θα το ξεπεράσεις…" Ακόμα λίγο, της απαντώ… να ορθοποδήσω πρώτα! Με χρειάζομαι δυνατή λιγάκι ακόμη…
Και  οι σκέψεις μου όνειρα γίνονται… καθημερινά,  αξέχαστα και με στοιχειώνουν..
Μία και μόνο παραδοχή: Μου λείπεις ρε Μάνα… Μου λείπεις  ΠΟΛΥ… Κι σ' αυτό το "ΠΟΛΥ" κρύβονται όλα τα λόγια που δεν μπορώ να ξεστομίσω ακόμη..
Να περάσει λίγος χρόνος ακόμα… να ξεχαστώ… να ξεχάσω… να  κοιμηθώ πιο ήσυχα…!
Κι η βροχή να μου ξεπλένει τα δάκρυα… δεν καθαρίζει όμως τη ματιά μου… θολή ακόμη η καρδιά..!
Πόσο ακόμη; Αναρρωτιέμαι και περιμένω τα αναπάντητα....
Υπομονή... ακούς;
Χρόνια πολλά δε θα σου ξαναπώ μα ούτε θα σε γιορτάσω πια…  
Η μόνη ευχή για τη γιορτή: "Θεός Σχωρέστην ".
Αρνούμαι να τη δεχτώ κι ας λέω ευχαριστώ!
Χρόνια πολλά μανούλα μου… Χρόνια Πολλά Στελλίτσα μου!!!  
26/11/2018…. 2 μήνες και 5 μέρες μετά……..

(ThemiKara)


Παρασκευή 12 Οκτωβρίου 2018

ΠένΘιμες Μέρες...Μακριές Στιγμές...


Ευτυχώς που υπάρχει και  η εργασία…σκέφτεσαι.
Αυτές οι εργασιακές απασχολήσεις του νου έχουν την τάση και τη δύναμη να συγκρατούν  το δάκρυ στην άκρη του ματιού σου,σαν αλυσοδεμένες  αμπαρόπορτες.  
Συσσώρευση λύπης, θλίψης και πόνου ακατανίκητου.
Δεν βλέπεις τα σύννεφα που ταξιδεύουν μα ούτε και τα φυλλώματα που χορεύουν στο τραγούδι του ανέμου. Δεν αγγίζεις τη ζεστασία κανενός ήλιου. 
Πας κι έρχεσαι κουφάρι αδειανό...
Κι οι μέρες αργές μα όχι αργίες, ουχί γιορτινές...
Μέρες πένΘιμες, αΖωες, Κενές ...
Κι εκεί που λες, οκ τα ελέγχω τα πράγματα …μια χαρά ως εδώ… κρατιέμαι…
Να σου  εμπρός σου ο δρόμος… Φαρδύς, πλατύς και ατέλειωτος…
Στόμα ανοιχτό με δόντια κοφτερά να καταπιεί την άβυσσο. 
Οκ... Αντέχω λες...Θα σφίξω τα δόντια...θα φθάσω στο τέρμα...
Κι η  στιγμή που ξεχνιέσαι και σκέφτεσαι εκεί μπροστά σου, έφτασε...
Μια στιγμή λεωφορειακής  διαδρομής, στιγμή  γνωστή και γαμημένη...
... τσαγιέρα που σκάει…  …  
και ότι προσπαθούσες να κρύψεις και να κρυφθείς, σαν ατμός που  πνίγει..ομίχλη που κρύβει και το τέρμα ατελές...
Στο σημείο εκεί φτου ξελεφτερία...
Οι σκέψεις λευτερώνονται και εσύ χάνεσαι σε δρόμους δακρυσμένης ενθύμησης  !

(ThemiKara)





Φτου κι απ’ την αρχή  ξανά…

Τρίτη 25 Σεπτεμβρίου 2018

21 Σεμπτεμβρη 2018_____________MotherDiedLine

"Πιστεύω ότι πάντα ο άνθρωπος θα είναι μοιρασμένος ανάμεσα στην πραγματικότητα και στις επιθυμίες του, ανάμεσα στο ορατό και στο αόρατο, στο εδώ και στο αλλού" (Γ.Ρ)
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Η πΑρούσα Στιγμή:
Όταν άκουγα αυτό το τραγούδι, από παλιά, πάντα τρόμαζα τη στιγμή που θα ζούσα τις εικόνες και θα βίωνα τις στιγμές των στίχων...
Στην πορεία των χρόνων μου, κατάλαβα, ότι τελικά η ζωή μας δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα σύνολο αποχαιρετισμών...κάτι σαν μικροί θάνατοι κάθε φορά!
Όταν αποχωριζόμαστε κάποιον άλλον, σπάει κι ένα κομμάτι του εαυτού μας. Κι αυτό που μένει και ενώνει τα κομμάτια μας είναι τα ΣυνΑισθήματα που νιώθουμε με τους Αγαπημένους μας Ανθρώπους και αυτό μας κάνει να θυμόμαστε..!
Η μνήμη είναι η μοναδική μας περιουσία και οι αναμνήσεις ένας ανεκτίμητος θησαυρός.
Έτσι λοιπόν έμαθα να "καταβροχθίζω" την κάθε στιγμή της Ζωής μου, σαν να' ναι η τελευταία! 

Να νιώθω έντονα τις παρούσες στιγμές για τις μέρες της απουσίας...
Να γεμίΖω το είναι μου με μνήμες και θύμησες.
Η απώλεια και ειδικά της μάνας (μου) αποτελείωσε κάθε θεώρηση και φιλοσοφία μου...
Τελικά:
Η Ζωή μας είναι λίγη και πάντα στην παρούσα Στιγμή!
-πορτοκάλι...-πορτοκάλι...-πορτοκάλι.

(ThemiKara)

Δευτέρα 21 Μαΐου 2018

Μνήμη που Θυμάται... !

21 Μάης τότε...
Κάθε Μέρα Σαν Σήμερα....
Είχες μια κερασιά φυτέψει κάποια Άνοιξη του χρόνου που η προσμέτρησή του χάθηκε μέσα σε στιγμές και μνήμες …
Λες και προμήνησες του θανάτου της Συνάντησης την ώρα …
Έφυγες και την άφησες να μεγαλώνει μόνη της χωρίς την γελαστή περιποίηση της ματιάς σου… !
Και κάπως έτσι η απώλεια αυξομειώνει την έλλειψη ανάλογα με την θύμηση της κάθε στιγμής…
Πάσχα ήταν (και) τότε ….Πρωτομαγιά μετά…21 του Μάη ____ ...τέλος!
Σε θυμάμαι να χαμογελάς με το αίνιγμα να τρεμοπαίζει στα χείλη… πως κάτι παραπάνω γνώριζες …κάτι περισσότερο κατανόησες νωρίτερα απ’ του χρόνου το πέρασμα!
Να ζεις εδώ και να μας λείπεις …Να έχεις φύγει κι η παρουσία σου για πάντα εδώ..!
… χρόνια τώρα πολλά μα όχι και … (τα) καλύτερα!
ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ μΑς….

(ThemiKara)

(..θα υπΑρχεις πάντα σαν αέρας, σαν βροχή, σαν πουλί, σαν όνειρο..
Σκέψη που δεν ξεχάστηκε..
Στιγμή που βιάστηκε να ζήσει!)
 (Θ)

https://youtu.be/mlmERPRk87k <3





Κυριακή 13 Μαΐου 2018

Η Μάνα ΓιορτάΖει....!


Να μιλήσω για την μάνα (μου)
Τι να πω και τι να πρωτοθυμηθώ…
Από νωρίς στη ζωή μου κατάλαβα τη σκληρότητα της αγάπης…
Αγαπώ σημαίνει να δίνω… να δυναστεύω… να θυσιάζω εαυτούς!
Η μάνα μου μια όχι γλυκομίλητη, δυναμική και εγωιστικά ελεύθερη μα ποτέ ελευθερωμένη γυναίκα του χωριού, με όνειρα φυγής από την πραγματικότητα  που πάντα τρόμαζε να δει καθαρά…
Δεν ήθελε να παντρευτεί, δεν ονειρευόταν πρίγκιπες και ολόλευκα  πέπλα ούτε δυνατά μπράτσα να την στηρίξουν… 
Ήταν ικανή κι από μόνη της να φροντίζει τα πάντα και τους πάντες από πολύ μικρή…
Ήδη στα εννιά της χρόνια είχε ματωμένα χέρια από τις  πίτες που η δική της μάνα της επέβαλε  να μάθει… έως  και τα ζώα της οικογένειας να φροντίζει …ένα όμορφο κορίτσι ανάμεσα σε πέντε άνδρες –πατέρα κι αδερφούς, οι δύο μεγαλύτεροι από αυτήν κι ο ένας μικρότερος της-  αγαπωκαμωμένους  και επιλεκτικά φροντισμένους από την μάνα τους! 
Σαν κορίτσι λοιπόν είχε πια σκληρύνει για τα καλά…
Στην εφηβεία της  ήρθε κι ο πόλεμος να επισφραγίσει την δυναμική της ταυτότητα…
Αντάρτης ο μεγάλος  της αδερφός κι ο πιο αγαπημένος…  φαντάρος ο δεύτερος και πιο συμβιβασμένος,   
και  αναίτια (για με) υπερπροστατευτικά χαϊδεμένος ο  τρίτος, ο μικρότερος κι ευαίσθητος, χώρισε στα δύο την οικογένεια.  
Ο φόβος  της ζωής από την μία  κι  η αγάπη  για λευτεριά από την άλλη…
Έτσι τη θυμάμαι μέσα από αφηγήσεις της …μοιρασμένη στα δύο …να υποστηρίζει τα αδέρφια της, χωρίς κακό λόγο για κανένα…!
 Υποστήριζε πάντα αυτόν που έλειπε …
    -Ρε μάνα, πρέπει να πάρεις θέση, της έλεγα πάντα, δε γίνεται κι έτσι και γιουβέτσι!
    -Έτσι  είναι η αγάπη  μου ‘λεγε… Να  Υποστηρίζεις πάντα αυτόν που λείπει ….

Και συνέχισε και στα δικά μας τα λημέρια… στα μετέπειτα τα οικογενειακά μας…

Πάντα έπαιρνε το μέρος της αδερφής μου, όταν δεν ήταν παρόν… και πάντα  με υποστήριζε στην αδερφή μου όταν εγώ έλειπα…. 
Μπέρδεμα σωστό όταν συζητούσαμε οι δυο αδερφές…
    -Εσένα σ΄ αγαπάει πιο πολύ …Πάντα παίρνει το μέρος σου! Μου’ λέγε η αδελφή μου…
    -Τι λες τώρα, όλο εσένα υποστηρίζει πως έχεις δίκαιο… Εσένα σ’ αγαπάει περισσότερο…,απαντούσα με πείσμα εγώ! 
Και δώστου τσακωμούς κι ανταγωνισμούς….  
Με τον πατέρα μου γνωρίζονταν κι από την καλή κι από την ανάποδη πολύ πριν παντρευτούν ή καλύτερα πολύ πριν τους παντρέψουν…
    -Αλίμονο σ’ αυτήν που θα σε πάρει, μέχρι και ξύλο θα της δίνεις, έλεγε συνέχεια η μάνα μου στο πατέρα μου πολύ πριν αποκτήσουν αυτές τις ιδιότητες, κάθε φορά που πήγαινε να ψωνίσει στο μεγάλο εμπορικό του παππού μου.
    -Κι εσένα θα καλοπεράσει με την γκρίνια σου, όποιος σε παντρευτεί,  της απαντούσε εκείνος, που δεν ανεχόταν ούτε την γκρίνια της, ούτε τα παζάρια της. 
Την έστελνε κι αυτός στα αδέρφια του να την εξυπηρετήσουν . Και εκείνος καβάλαγε τη μηχανή κι έφευγε για τα βουνά και τα λαγκάδια τραγουδώντας… 
Ρεμπέτης άνθρωπος, δεν ασχολούνταν ιδιαίτερα με τα εμπορικά εγκόσμια! 
Το πλήρωσαν όλοι αναδρομικά, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία, μεγάλη και ουχί της παρούσας μέρας!
Ελεύθερος, αλητάκος ολίγον μποέμ , τραγουδιστής  κυνηγός και γυναικάς, ο πατέρας μου,  ή μάλλον λάτρης του γυναικείου φύλου καλύτερα, δεν   έβλεπε γάμο στον ορίζοντα της ζωής του αν η οικογένειά του δεν αντιμετώπιζε χρέη οικονομικά και αποβλέποντας στην προίκα της μάνας μου… ήρθε κι έδεσε η αναγκαστική προσγείωση και η ΣύΖευξη!
" Ήταν και πολλά τα λεφτά Άρη"….1000 χρυσές λίρες αντιστοιχούσαν  στην μοναχοκόρη  μάνα μου! Αδικαιολόγητα θα πω εγώ μιας και ήταν ασυζήτητα η  πιο όμορφη του σογιού μας αλλά και του χωριού μας…
Και έτσι απλά κι όμορφα τους τα μέτρησαν ντάγκα –ντάγκα , χωρίς σκέψη και προσοχή, για να γίνει ο γάμος της  μοναχοκόρης τους!
Υπήρχε και ο θεσμός του αδερφού και της αδερφής...ήταν και που τα 3 αδέρφια/αγόρια της οικογένειας ήταν πια σε ηλικία γάμου… και σε αναμονή! Βέβαια ο πρώτος ο μεγαλύτερος αδερφός , ο αντάρτης  κι ο αγαπημένος της μάνας, που παραπάνω έλεγα, την "έκανε" χωρίς να κρατά τα στερεότυπα της πρωτοπαντρειάς, της αδερφής.  Είχε από χρόνια παντρευτεί στην Αθήνα και ζούσε ευτυχισμένα με την μάνα μου να πηγαινοέρχεται Αθήνα – Καρδίτσα, ελεύθερη κι ωραία!
Τα 2 άλλα όμως έπρεπε να πάρουν σειρά! Να τηρήσουν τις παραδόσεις… να είναι αγαπητοί στους γονείς και στους γύρω τους… όχι σαν το άλλο, το μεγάλο,  το μίασμα!
Κι έτσι  έγιναν οι δύο τους , Μάνα και Πατέρας, είς σάρκαν μία, νυμφευμένοι και ουδόλως ερωτευμένοι. 
Γεννήσανε και δύο κόρες , την αδερφή μου και εμέ, ζώντας και αναμασώντας στην κοινή τους ζωή τα όνειρα τα ανεκπλήρωτα που είχε ο καθένας τους για τους εαυτού τους, καθώς και εκπληρωμένα και μη,  χρέη της μιάς προς τον άλλον.

Η ουσία είναι ότι αγαπηθήκαν πολύ  στην πορεία, μέχρι το τέλος, με διαφορετικό τρόπο ο καθένας να δείχνει την αγάπη του, όπως ακριβώς διαφορετικοί ήταν και οι δύο , σαν άνθρωποι!
Και Συνεχίζεται….

(ThemiKara)





ΑναΔυομΕρωτηματικές ΥποΘέσεις?!?!


13 Μαΐου … ή 23 Μαΐου…!???!
Η χρονιά βέβαια αναμφισβήτητη… παραμένει ακόμα η ίδια!
Άλλο ένα διπολικό ερωτηματικό στη ζωή μου…
Πότε γεννήθηκα ρε παιδιά?  13 ή 23?
Έτσι για να ξέρω πότε θα γιορτάζω το μεγαλουργικό θαύμα της ύπαρξής μου… τι ζώδιο να συμβουλεύομαι… τι αναφορές να κάνω του χαρακτήρα τα ανομολόγητα….!
Η μάνα μου έλεγε 13… Ο πατέρας μου 23…
Βγάλε άκρη… …κι έβγαλα!
Κάθε φορά που ρωτούσα τη μάνα μου τα σχετικά, μου αφηγούταν  κάθε φορά με τα ίδια λόγια, τα γεγονότα, που δεν γίνεται να τα αμφισβητήσω με καμιά δύναμη .
«Στις 13 Μαΐου γεννήθηκες παιδί μου…. Το θυμάμαι σαν χθες. Ήταν 10 το πρωί. Σιδέρωνα τα πουκάμισα του θείου σου που θα έφευγε την άλλη μέρα στην Ιταλία, φοιτητής τότε. Σιδέρωνα και η μέση μου με πέθαινε, και λέω λες να γεννήσω σήμερα?Μπααα…. Και συνέχισα να σιδερώνω… και ξαφνικά κάτι νερά...τι είναι αυτά? Ωχ παναγιά μου , τι θα κάνω κι ο πατέρας σου λείπει  στο κυνήγι*…Αχ πανάθεμά  τον. Και ήρθαν οι πόνοι της γέννας ξαφνικά κι αναπάντεχα κι έμεινε το σιδέρωμα στη μέση… Τι να κάνω..τι να κάνω…Πήρα τηλέφωνο στη θεία σου.»
«Τι κάθεσαι μωρή και σιδερώνεις ? Γρήγορα , θες να γεννήσεις στο σπίτι σαν καμιά… (σαν ποια αλήθεια ακόμη δεν ξέρω) . Κατέβα γρήγορα στην πεθερά σου και πες της το» η απάντηση της θείας.
Κατέβηκε κι η μάνα μου τα 24 σκαλιά του σπιτιού και πάει στην " καλή της πεθερά", στο κάτω σπίτι…     
 «Μητέρα , με πιάσανε οι πόνοι, εσπάσαν και τα νερά,  μάλλον γεννάω… »
Κι ήρθε η  απάντηση της πεθερομητέρας : «Και τι θες να σου κάνω εγώ…? Πάνε στη μάνα σου…»
Σωστό κι αυτό...!
Ξανά τηλέφωνο   στη θεία (γυναίκα του αδερφού της ,ξαδέρφη και φίλη της μάνας)
-Ροδάνθη, το και το μου είπε η πεθερά μου…
-Έρχομαι με ταξί να σε πάρω να  πάμε στην κλινική αμέσως!
Έντυσε την μεγάλη 3/χρονη κόρη της , την αδερφή μου ντε, την έστειλε με ένα γειτονόπουλο στη μάνα της, κάπου 1 με 2 χιλιόμετρο μακριά, (στο πατρικό της, στη μάνα της ) και ετοιμάστηκε να περιμένει το ταξί.
 Η θεία μου, μάνα κι αυτή δύο αγοριών   ήρθε με το ταξί , γρήγορα η επιβίβαση εγκύου και κουνιάδας και βοοουυυρ για τα Τρίκαλα. Λίγο έξω απ’ το χωριό οι πόνοι συχνοί κι αφόρητοι…
«Να γεννήσεις στο ταξί και να 'ναι και αγόρι, θα πάρω τα συχαρίκια μου από τον  Πάνο! »
Τον χαβά του ο ταξιτζής!
Τι λες καλέ που θα  σου  κάνω τη χάρη?  
 Γεννήθηκα Κορίτσαρος, 3 κιλά και, έγκαιρα, γρήγορα  με το που ξάπλωσε στο κρεβάτι της γέννας  , να’ σου  κλαίουσα και μαυρισμένη (απ ‘την κλεισούρα μάλλον) η δεύτερη κόρη της Στέλλας κα του Πάνου!
.. Εγώ!!!
« Ευτυχώς που ήρθατε γρήγορα, αλλιώς δεν θα ξέραμε την κατάληξη  μάνας και παιδιού» ομολόγησε ο γιατρός.
"Ουφ …τι μας λες βρε  ντόκτορ …ήμασταν τώρα για τέτοια" ο σχολιασμός μου στην αφήγηση της μάνας μου.
Με έπλυναν  με σενιάρανε και να’ μαι στο δωμάτιο ροδαλή πια κι ασπροφορούσα  να χαμογελάω στην αγκαλιά της μάνας μου.
Κατά το μεσημεράκι να’ σου κι ο Πατέρας μου!
"Κορίτσι είναι πάλι Πάνο μου…. ",  τον πληροφόρησε με κάποια ενοχή η μάνα μου.
"Και στενοχωριέσαι… Καλύτερα…  !!!" αποκατέστησε το θέμα ο πατέρας μου.
Και πάει να με δηλώσει στο ληξιαρχείο, χαρούμενος
Κι η ημερομηνία γέννησης αυτής:  23 Μαΐου ….?!?
Πάρε να’χεις!
Η αποκάλυψη της ημερομηνίας γέννησης ήρθε στα 18 μου , όταν πήγα  να βγάλω ταυτότητα…
Μεγάλωσα πια… Είμαι έτοιμη για ψήφο!
"Πότε γεννηθήκατε;"  ρωτάνε στο τμήμα..
"23 Μαίου !!! "πετάγεται ο πατέρας μου, που ήρθε ως μάρτυρας, "23 Μαίου 1965.."
"Μα τι λες καλέ μπαμπά, 13 γεννήθηκα", τον προλαβαίνω εγώ
"Όχι 23 ήταν δεν θυμάμαι εγώ;" Ο πατέρας να επιμένει.
Και επικυρώθηκε με το πιστοποιητικό γέννησης: 23 Μαίου 1965.
Πάω στη μάνα μου σχεδόν κλαίγοντας…
-Ρε μάνα , πότε γεννήθηκα τελικά? Έτσι κι έτσι έγινε στο τμήμα…

(Τόσα χρόνια 13 γιορτάζω, Ταύρος προσδιορίζομαι, πώς να γίνω τώρα 23 και Δίδυμος, δε λέει…)

"Άσε τον μπαμπά σου να λέει, που να ξέρει , άλλωστε αυτός έλειπε στο κυνήγι όταν γεννήθηκες…"
Κι άρχισε ξανά  την αφήγηση  της γνωστής  σε όλους πια ιστορίας , της γενέθλιας  μέρας  μου!
Μάνα είναι … (Μόνο Μια) …κι ….Αυτή ξέρει!
13 Μαΐου….. λοιπόν και επικυρώνεται κι από τα χαρακτηριστικά μου στοιχεία ως ταύρος!
 Αντίρρηση καμιά…
        13 Μαΐου… και φέτος ….Διπλή Γιορτή!
Χρόνια μας Πολλά Μανούλα μου γλυκιά!!
(ThemiKara)




 *Κυνήγι:  σημαίνει πως στις πιο σημαντικές στιγμές,όπως αραβώνες, γεννήσεις, εορτές και αργίες,  ο μπαμπάς μου επέλεγε να πάει για κυνήγι, όχι ότι έφερνε και κανά θήραμα-πράγμα, έτσι για να αποφεύγει, ο θεός του ξέρει και τι? Αλλά αυτό είναι αλληνής ιστορίας θέμα! 

#ΣυνεχίΖουμε....