Σάββατο 27 Απριλίου 2019

#ΛόγιΑνάσΤασης:....


Να χαίρεσαι τη κάθε καινούρια μέρα…
Να ΧαμοΓελάς !
Να σκέφτεσαι πως κάποιος έχει τις ίδιες ανάγκες, τους ίδιους φόβους…
Να Προσπαθείς!
Να τσαλακώνεσαι με τους ανθρώπους που Αγαπάς…
Να μη φοβάσαι!
Να υπερπηδάς εμπόδια και δυσκολίες…
Να Ονειρεύεσαι!
Να ανακαλύπτεις κρυμμένα λουλούδια στο δρόμο σου…
Να αποΛαμβάνεις!
Να ζωγραφίζεις όμορφα τοπία στα μάτια σου πριν κοιμηθείς…
Να Ευγνωμονείς !
Να ακούς τα πουλιά και τα παιδιά…
Να Συγχωρείς !
Να σχεδιάΖεις όμορφα ταξίδια...
Να αντιΣτέκεσαι !
Να κλείνεις τις πληγές σου...
Να ΠροΧωράς !
Να βλέπεις ολάνοικτα την ομορφιά της Ζωής …
Να Ανασταίνεσαι!
Να αντικρίζεις την ψυχή σου στον καθρέφτη...
Να Αγαπάς!
Και να Αγαπιέσαι….
Και να Θυμάσαι:
"Για να ΑνΘίσεις, πρέπει απλά να είσαι ο εαυτός σου...!”
(Θ)
~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!!

(ThemiKara) 

Τετάρτη 10 Απριλίου 2019

10 του Απρίλη... ΓενέΘλια Μέρα...

Για την Κάθε Μέρα Γιορτή της Μητέρας (μου)!

Γεννήθηκες  10 του Απρίλη, ημέρα Σάββατο!

Μια κόρη και μοναδική ανάμεσα σε 3 αγόρια...

Δεύτερη στη σειρά μα ποτέ πρώτη στην αγάπη!

Η μάνα σου σε φρόντισε τόσο,  ίσα που να μεστώσεις, να δυναμώσεις, να μάθεις να φροντίζεις όλους, εκτός από τον εαυτό σου. 

Μεγάλωνες και γινόσουν όμορφη κοπέλα...
Η πιο όμορφη του χωριού. 
Όλοι το ‘λέγαν, όλοι το ‘βλεπαν, όλοι το ομολογούσαν. 
Εσύ όμως ποτέ. 
Μέχρι και πέτρα πέταξες σε κάποιον που τόλμησε να πει: 
« Εσένα την όμορφη, μια μέρα θα σε παντρευτώ!»

Αγρίμι δυνατό...

"Από μικρή στα βάσανα".. πάντα σ' άκουγα να λες...!

Να φροντίζεις τα ζώα, ολόκληρο δαμάλι στο στάβλο, εσύ το' φερνες βόλτα.

Να μαγειρεύεις, από τα εννιά σου, ακόμα  και πίτες έμαθες να κάνεις. Η μάνα σου δε σ’ άφηνε να αγιάσεις, μάτωναν οι κόμποι από τα δάχτυλα, μέχρι να τα καταφέρεις.

Να πλένεις, να σιδερώνεις, να καθαρίζεις, να  φροντίζεις τα ανδρικά του σπιτιού.

Πρώτα οι άνδρες και μετά οι γυναίκες. Έτσι σ’ έμαθε η μάνα σου, έτσι έμαθες κι εσύ.
 
Σκληρή η μάνα... σκληρή κι η κόρη! 
Έτσι έμαθες ..έτσι ήξερες!

Χάδι αγάπης, λόγια στοργής, αγκαλιά συγχώρεσης ... δεν πήρες ποτέ απ’ τη μάνα σου.

Δεν έδωσες κι εσύ…

Φροντίδα για σένα η καθαριότητα, το φαγητό, η ορμήνια!

 Έτσι σ’ έμαθαν να αγαπάς, έτσι αγαπούσες…!

Κι αυτό συνεχίστηκε και στο γάμο σου. 
Έτσι συνέχισες και στα παιδιά σου, στις δυο σου κόρες. 

...Η τύχη σου σ’ έσωσε...
 
-Μαμά, πες μου πως μ’ αγαπάς, σε ρώτησα μια μέρα.

-Τι να πω, ψέματα; μου απάντησες.

-Τι ψέματα; Δηλαδή δε μ’ αγαπάς; ρώτησα εμβρόντητη εγώ, δεν πίστευα στ’ αυτιά μου!

- Πως δε σ’ αγαπάω, συνέχισες να λες. Κι εσένα και την αδερφή σου! Δε σας φροντίζω ακόμα, δε σας μεγάλωσα, σας σπούδασα , σας έκανα γυναίκες έτοιμες, σας ορμηνεύω πάντα…Δίπλα σας πάντα δεν είμαι;

- Ναι, δε λέω.. Μα «σ’ αγαπώ» δεν μας είπες ποτέ!

- Δεν έχω μάθει να λέω λόγια ψεύτικα εγώ, όπως «αγάπη μου», «χρυσάφι μου» και άλλα τέτοια. Εγώ την αγάπη την έμαθα με πράξεις…

Έτσι ήξερες … έτσι μας έμαθες!

Προς το τέλος της ζωής της, η μάνα μας έπασχε από άνοια. 
Κάθε φορά που την φροντίζαμε, η αδερφή μου κι εγώ, , μας ευχαριστούσε, τα χέρια μας φιλούσε και έλεγε πόσο μας αγαπούσε…

"Αχ.. Τα χεράκια σου τα χρυσά..." έλεγες και χαμογελούσες γλυκά!


Μας αποΖημίωσες για όλη μας την Ζωή… 
Μας αντιΓύρισε όλη μας την Αγάπη! 

... και ήταν η μια αυτή στιγμή...παντοτινά  Ζωή Αιώνια! 

Χρόνια Πολλά Μανούλα μας Γλυκιά

… Μας …Λείπεις..! 

 (ThemiKara)