Παρασκευή 12 Οκτωβρίου 2018

ΠένΘιμες Μέρες...Μακριές Στιγμές...


Ευτυχώς που υπάρχει και  η εργασία…σκέφτεσαι.
Αυτές οι εργασιακές απασχολήσεις του νου έχουν την τάση και τη δύναμη να συγκρατούν  το δάκρυ στην άκρη του ματιού σου,σαν αλυσοδεμένες  αμπαρόπορτες.  
Συσσώρευση λύπης, θλίψης και πόνου ακατανίκητου.
Δεν βλέπεις τα σύννεφα που ταξιδεύουν μα ούτε και τα φυλλώματα που χορεύουν στο τραγούδι του ανέμου. Δεν αγγίζεις τη ζεστασία κανενός ήλιου. 
Πας κι έρχεσαι κουφάρι αδειανό...
Κι οι μέρες αργές μα όχι αργίες, ουχί γιορτινές...
Μέρες πένΘιμες, αΖωες, Κενές ...
Κι εκεί που λες, οκ τα ελέγχω τα πράγματα …μια χαρά ως εδώ… κρατιέμαι…
Να σου  εμπρός σου ο δρόμος… Φαρδύς, πλατύς και ατέλειωτος…
Στόμα ανοιχτό με δόντια κοφτερά να καταπιεί την άβυσσο. 
Οκ... Αντέχω λες...Θα σφίξω τα δόντια...θα φθάσω στο τέρμα...
Κι η  στιγμή που ξεχνιέσαι και σκέφτεσαι εκεί μπροστά σου, έφτασε...
Μια στιγμή λεωφορειακής  διαδρομής, στιγμή  γνωστή και γαμημένη...
... τσαγιέρα που σκάει…  …  
και ότι προσπαθούσες να κρύψεις και να κρυφθείς, σαν ατμός που  πνίγει..ομίχλη που κρύβει και το τέρμα ατελές...
Στο σημείο εκεί φτου ξελεφτερία...
Οι σκέψεις λευτερώνονται και εσύ χάνεσαι σε δρόμους δακρυσμένης ενθύμησης  !

(ThemiKara)





Φτου κι απ’ την αρχή  ξανά…