13 Μαΐου … ή 23 Μαΐου…!???!
Η χρονιά βέβαια αναμφισβήτητη… παραμένει ακόμα η ίδια!
Άλλο ένα διπολικό ερωτηματικό στη ζωή μου…
Πότε γεννήθηκα ρε παιδιά?
13 ή 23?
Έτσι για να ξέρω πότε θα γιορτάζω το μεγαλουργικό θαύμα της ύπαρξής
μου… τι ζώδιο να συμβουλεύομαι… τι αναφορές να κάνω του χαρακτήρα τα
ανομολόγητα….!
Η μάνα μου έλεγε 13… Ο πατέρας μου 23…
Βγάλε άκρη… …κι έβγαλα!
Κάθε φορά που ρωτούσα τη μάνα μου τα σχετικά, μου αφηγούταν κάθε φορά με τα ίδια λόγια, τα γεγονότα, που
δεν γίνεται να τα αμφισβητήσω με καμιά δύναμη .
«Στις 13 Μαΐου γεννήθηκες παιδί μου…. Το θυμάμαι σαν χθες. Ήταν
10 το πρωί. Σιδέρωνα τα πουκάμισα του θείου σου που θα έφευγε την άλλη μέρα στην
Ιταλία, φοιτητής τότε. Σιδέρωνα και η μέση μου με πέθαινε, και λέω λες να
γεννήσω σήμερα?Μπααα…. Και συνέχισα να σιδερώνω… και ξαφνικά κάτι νερά...τι είναι αυτά? Ωχ
παναγιά μου , τι θα κάνω κι ο πατέρας σου λείπει στο κυνήγι*…Αχ πανάθεμά τον. Και ήρθαν οι πόνοι της γέννας ξαφνικά κι
αναπάντεχα κι έμεινε το σιδέρωμα στη μέση… Τι να κάνω..τι να κάνω…Πήρα τηλέφωνο
στη θεία σου.»
«Τι κάθεσαι μωρή και σιδερώνεις ? Γρήγορα , θες να γεννήσεις
στο σπίτι σαν καμιά… (σαν ποια αλήθεια ακόμη δεν ξέρω) . Κατέβα γρήγορα στην
πεθερά σου και πες της το» η απάντηση της
θείας.
Κατέβηκε κι η μάνα μου τα 24 σκαλιά του σπιτιού και πάει στην " καλή της πεθερά", στο κάτω σπίτι…
«Μητέρα , με πιάσανε οι πόνοι, εσπάσαν και τα
νερά, μάλλον γεννάω… »
Κι ήρθε η απάντηση της
πεθερομητέρας : «Και τι θες να σου κάνω εγώ…? Πάνε στη μάνα σου…»
Σωστό κι αυτό...!
Ξανά τηλέφωνο στη θεία (γυναίκα του αδερφού της ,ξαδέρφη και
φίλη της μάνας)
-Ροδάνθη, το και το μου είπε η πεθερά μου…
-Έρχομαι με ταξί να σε πάρω να πάμε στην κλινική αμέσως!
Έντυσε την μεγάλη 3/χρονη κόρη της , την αδερφή μου ντε, την
έστειλε με ένα γειτονόπουλο στη μάνα της, κάπου 1 με 2 χιλιόμετρο μακριά, (στο
πατρικό της, στη μάνα της ) και ετοιμάστηκε να περιμένει το ταξί.
Η θεία μου, μάνα κι αυτή
δύο αγοριών ήρθε με το ταξί , γρήγορα η επιβίβαση εγκύου
και κουνιάδας και βοοουυυρ για τα Τρίκαλα. Λίγο έξω απ’ το χωριό οι πόνοι
συχνοί κι αφόρητοι…
«Να γεννήσεις στο ταξί και να 'ναι και αγόρι, θα πάρω τα
συχαρίκια μου από τον Πάνο! »
Τον χαβά
του ο ταξιτζής!
Τι λες καλέ που θα σου κάνω τη χάρη?
Γεννήθηκα Κορίτσαρος, 3 κιλά και, έγκαιρα, γρήγορα με το που ξάπλωσε στο κρεβάτι της γέννας , να’ σου κλαίουσα και μαυρισμένη (απ ‘την κλεισούρα
μάλλον) η δεύτερη κόρη της Στέλλας κα
του Πάνου!
.. Εγώ!!!
« Ευτυχώς που ήρθατε γρήγορα, αλλιώς δεν θα ξέραμε την
κατάληξη μάνας και παιδιού» ομολόγησε ο
γιατρός.
"Ουφ …τι μας λες βρε ντόκτορ …ήμασταν τώρα για τέτοια" ο σχολιασμός
μου στην αφήγηση της μάνας μου.
Με έπλυναν με σενιάρανε
και να’ μαι στο δωμάτιο ροδαλή πια κι ασπροφορούσα να χαμογελάω στην αγκαλιά της μάνας μου.
Κατά το μεσημεράκι να’ σου κι ο Πατέρας μου!
"Κορίτσι είναι πάλι Πάνο μου…. ", τον πληροφόρησε με κάποια
ενοχή η μάνα μου.
"Και στενοχωριέσαι… Καλύτερα…
!!!" αποκατέστησε το θέμα ο πατέρας μου.
Και πάει να με δηλώσει στο ληξιαρχείο, χαρούμενος
Κι η ημερομηνία γέννησης αυτής: 23 Μαΐου ….?!?
Πάρε να’χεις!
Η αποκάλυψη της ημερομηνίας γέννησης ήρθε στα 18 μου , όταν
πήγα να βγάλω ταυτότητα…
Μεγάλωσα πια… Είμαι έτοιμη για ψήφο!
"Πότε γεννηθήκατε;" ρωτάνε
στο τμήμα..
"23 Μαίου !!! "πετάγεται ο πατέρας μου, που ήρθε ως μάρτυρας,
"23 Μαίου 1965.."
"Μα τι λες καλέ μπαμπά, 13 γεννήθηκα", τον προλαβαίνω εγώ
"Όχι 23 ήταν δεν θυμάμαι εγώ;" Ο πατέρας να επιμένει.
Και επικυρώθηκε με το πιστοποιητικό γέννησης: 23 Μαίου 1965.
Πάω στη μάνα μου σχεδόν κλαίγοντας…
-Ρε μάνα , πότε γεννήθηκα τελικά? Έτσι κι έτσι έγινε στο
τμήμα…
(Τόσα χρόνια 13 γιορτάζω, Ταύρος προσδιορίζομαι, πώς να γίνω
τώρα 23 και Δίδυμος, δε λέει…)
"Άσε τον μπαμπά σου να λέει, που να ξέρει , άλλωστε αυτός έλειπε στο
κυνήγι όταν γεννήθηκες…"
Κι άρχισε ξανά την
αφήγηση της γνωστής σε όλους πια ιστορίας , της γενέθλιας μέρας μου!
Μάνα είναι … (Μόνο Μια) …κι ….Αυτή ξέρει!
13 Μαΐου….. λοιπόν και επικυρώνεται κι από τα χαρακτηριστικά
μου στοιχεία ως ταύρος!
Αντίρρηση καμιά…
13 Μαΐου… και φέτος ….Διπλή Γιορτή!
Χρόνια μας Πολλά Μανούλα μου γλυκιά!!
(ThemiKara)
*Κυνήγι: σημαίνει πως στις πιο σημαντικές στιγμές,όπως αραβώνες, γεννήσεις, εορτές και αργίες, ο
μπαμπάς μου επέλεγε να πάει για κυνήγι, όχι ότι έφερνε και κανά
θήραμα-πράγμα, έτσι για να αποφεύγει, ο θεός του ξέρει και τι? Αλλά αυτό είναι αλληνής ιστορίας θέμα!
#ΣυνεχίΖουμε....